Is Europa sociaal?

De patiënt moet centraal staan in de gezondheidszorg, zonder exclusiviteit van wie of wat dan ook. Gezondheidszorg is een pluralistisch gegeven in een voor iedereen toegankelijk forum. Solidariteit en rendabiliteit kunnen geen evenwichtsoefening maken op de balans van gezondheidszorg. De mens moet altijd primeren. Zo moet een modern ziekenfonds, naast preventie en coaching, een dienstverlening uitbouwen voor mensen met gezondheidsproblemen maar ook voor gezonde mensen. Daarbij rijst de dwingende vraag: hoe sociaal is Europa?

Dit boek is geschreven met kennis van het verleden en een brede, boeiende maar ook gedurfde visie op de ontwikkeling van de gezondheidszorg in de toekomst. Gedurfde visies hebben pas zin als ze worden gedeeld.

Over de auteur: Geert Messiaen, doctor in de rechten en licentiaat in het notariaat, is secretaris-generaal van de Landsbond van Liberale Mutualiteiten.

Woon de voorstelling van het boek bij: op dinsdag 8 mei 2018 om 14.30 uur in het Liberaal Archief, Kramersplein 23, 9000 Gent

ISBN: 9789463710190

Bestel het boek: https://gompel-svacina.eu/product/is-europa-sociaal/

Bijkomende info: geert_messiaen@hotmail.com


Inleiding van het boek:

In de inmiddels meer dan veertig jaar beroepservaring heb ik steeds een lans gebroken voor de Belgische gezondheidszorg, omdat die een goede kwaliteit biedt en voor iedereen toegankelijk is. Dat is het beeld dat tevoorschijn komt uit internationale vergelijkingen. De Belgische gezondheidszorg is ook geen eiland dat losstaat van de rest van de samenleving. Onze gezondheid wordt immers beïnvloed door wat we eten, door onze hele arbeidsorganisatie, door de manier van ons te verplaatsen, door de manier waarop we in het leven staan.

Er is in België het ingewikkelde verhaal van de zesde staatshervorming dat voor een minitornado zorgt in de wereld van de gezondheidszorg. Om slechts één voorbeeld te geven: op het vlak van de rustoorden voor bejaarden moeten ziekenfondsen geen rekening meer houden met één enkele federale regelgeving, maar met een Vlaamse, een Franstalige en een Duitstalige. In het Brusselse Gewest is het zo mogelijk nog ingewikkelder: daar zijn de Vlaamse, Franse en Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissies bevoegd voor aspecten van het beleid inzake bejaardenzorg. De Vlaamse Gemeenschap zelf is bevoegd voor onder meer de erkenning van de monocommunautaire Vlaamse rusthuizen en de Vlaamse Sociale Bescherming. Vele door de Franse Gemeenschapscommissie (COCOF) erkende rusthuizen en rust- en verzorgingstehuizen werden overgeheveld naar de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie.

In mijn vorige boeken, in verschillende persmededelingen en opiniestukken heb ik altijd gewaarschuwd voor de gevolgen van deze institutionele doolhof. Maar nu de beslissingen éénmaal genomen zijn, wil ik als mutualist mee aan de kar trekken om ze zo goed mogelijk uit te voeren, in het belang van de patiënten. Bij het nemen van politieke beslissingen is alleszins schromelijk onvoldoende nagedacht over de praktische uitvoering ervan.

Hoe gezond we de gezondheidszorg ook willen maken of houden, we zijn altijd beperkt door de financiële middelen, die steevast minder zijn dan wat er nodig is. En dat leidt vaak tot schrijnende toestanden op het terrein van ingrepen of geneesmiddelen die niet of onvoldoende vergoed worden en steeds uitmonden in hogere persoonlijke aandelen voor de patiënten.

We kunnen er ons echter niet genoeg van bewust zijn dat de belangrijk- ste beleidskeuzes niet enkel op Belgisch, maar meer en meer op Europees niveau worden gemaakt. Aangezien elke Europese lidstaat verplicht is om de Europese regelgeving om te zetten in zijn eigen wetgeving, hee  dat zijn gevolgen. En die gaan ver, soms zeer ver: tot in ons dagelijks leven toe! Daarom is het beslist noodzakelijk om het Europees sociaal beleid eens nader te bekijken: in hoeverre kloppen de mooie principes die in Brussel of Straatsburg worden verkondigd met de realiteit op het terrein, vaak duizenden kilometer verder? Zijn de vele besparingsmaatregelen en de ‘hulppakketten’ steeds een zegen voor de bevolking van de meest noodlijdende landen sinds 2010? En welke rol speelt Europa op wereldvlak? Zijn de internationale verdragen met de VS, Canada en Japan goed voor de bevolking en voor kleine bedrijven of enkel maar voor multinationals en banken? Om nog niet te spreken over de engagementen op sociaal vlak!

Uiteraard moeten we ons ook de vraag stellen wat Europa doet of juist niet doet voor het leefmilieu, de vreemdelingenpolitiek, de bootvluchtelingen,...

Als we de Europese Unie een rapport zouden geven, zouden de resultaten zo fraai ogen? Dat een groot deel van de bevolking dat niet zo fraai vindt, blijkt steeds meer uit het groeiende populisme in de meeste Europese landen en uit de brexit als méér dan een triest voorbeeld.

En toch is Europese samenwerking meer dan ooit nodig, vermits de problemen van de vergrijzing, de financiële crisis, de milieuvervuiling, de opwarming van de aarde en de vluchtelingenstromen onmogelijk nog op nationaal niveau aan te pakken zijn.

Het ziet ernaar uit dat de Commissie-Juncker de boodschappen of de noodkreten van de basis begint te begrijpen en een sociale bocht inzet. Vraag is of dat nog voldoende zal zijn om de Europese Unie overeind te houden.

Uiteraard hebben ook de ziekenfondsen een stem in het debat: via de internationale koepelorganisatie van ziekenfondsen en gezondheidsverzekeraars AIM (Association Internationale de la Mutualité) duwen ze mee aan de kar om Europa opnieuw socialer te maken. Omdat het voor ons allemaal belangrijk is!

Sitemap - Vief Provincie Antwerpen vzw 2017 - info.antwerpen  vief.be - Site door Faromedia