Maak van het klimaatdebat geen generatieconflict

Het klimaatdebat beheerst de actualiteit. Nochtans is de opwarming van de aarde geen nieuw gegeven. De gemiddelde temperatuur op aarde neemt sinds halverwege de 20ste eeuw toe. Over de oorzaak bestaat er onder wetenschappers al lang een consensus: de trend wordt voornamelijk veroorzaakt door een stijging van de concentratie broeikasgassen in de atmosfeer en is het gevolg van de verbranding van fossiele brandstoffen, industriele activiteiten en ontbossing.

Al even zorgelijk als het probleem zelf, is dat beleidsvoerders, in de zeventig jaar dat het fenomeen van de opwarming van de aarde zich manifesteert, er niet in slagen om overeenstemming te vinden over de aanpak ervan. De klimaatopwarming en milieuproblematiek in het algemeen, is nog steeds het voorwerp van ideologisch getouwtrek. Al naargelang de plaats op het politieke spectrum, positioneren politici zichzelf en elkaar als klimaatrealist, klimaathystericus of klimaatontkenner. Het helpt evenmin wanneer beleidsverantwoordelijken alles in het werk stellen om klimaatmaatregelen uit te hollen, zodra ze enige impact dreigen te hebben op de belangengroepen waarvan ze electoraal afhangen. Een standenpartij die een milieuminister levert kon daar tot voor kort nog prima mee weg komen, maar anno 2019 schiet ze zich daarmee in de eigen voet. Een snikkende minister is geen fraai zicht, maar het zegt iets over de onmacht van het politieke bestel om een complex en wereldwijd probleem aan te pakken dat zich bovendien over meerdere generaties uitstrekt. 

Klimaatproblemen dreigen zo generatieproblemen te worden. In de ogen van veel jongeren worden zij geconfronteerd met de nare gevolgen van het vooruitgangsoptimisme uit de 20ste eeuw: een chaotische en dure ruimtelijke ordening, een economie die al te zeer afhangt van fossiele brandstoffen, toenemende weerextremen en een slinkende biodiversiteit. Het consensusmodel waarbij er een wisselwerking plaatsvindt tussen middenveld, politiek en beleid om tot gedragen oplossingen te komen, slaagt er volgens de jonge generaties onvoldoende in om adequate antwoorden te bieden en zet hen aan om alternatieve bewegingen te vormen. Jongeren worden op hun beurt verweten verwend, naïef en hypocriet te zijn wanneer ze met hun smartphone volgestouwd met vervuilende metalen, selfies nemen op een klimaatbetoging. 

We moeten er ons voor behoeden om van het klimaatdebat geen generatieconflict te maken. Als ouderenvereniging hoeven we daarbij niet aan de zijlijn te staan. De dialoog aangaan en betrokkenheid realiseren staat immers los van leeftijd of generatie. Denkt u samen met ons mee hoe we dit in de praktijk kunnen brengen? 

Frederik Fluyt
Directeur Vief 

 

Sitemap - Vief Provincie Antwerpen vzw 2017 - info.antwerpen  vief.be - Site door Faromedia